Mijn verkering uitgemaakt

Op een dag…val ik stil. Geen woorden, alleen tranen.
Mijn lijf weet het al langer dan mijn hoofd, maar vandaag is de dag dat ik het niet langer kan negeren:
ik ben hier niet meer gelukkig.

Tien jaar lang in deze baan.Tien jaar.
En nu sta ik hier, op het punt om al mijn zekerheden overboord te gooien. Briljant idee, Sas.
Je baan opzeggen als alleenstaande moeder, met een studerende dochter en een hypotheek.
Echt geweldig.

Die nacht schrijf ik een brief. Ik weet niet eens of ik ‘m ooit ga voorlezen, maar ik moet dit op papier krijgen. Alle woorden die vastzitten, alle emoties die ik niet meer kan wegstoppen.

De volgende ochtend loop ik naar mijn werk. De brief brandt in mijn tas, mijn hoofd is een chaos.
Ga ik dit echt doen? Ga ik mijn hart uitspreken?

Even later zit ik tegenover mijn directeur. Ik haal de brief uit mijn tas, vouw ‘m open en begin te lezen. Mijn stem trilt, de tranen stromen, maar ik lees door. Ik spreek mijn hart uit. 

Als ik klaar ben, durf ik eindelijk op te kijken. En wat ik zie? Tranen. Bij mijn directeur.

Zijn reactie? “Lieve Sas, we willen dat jij gelukkig bent. Wat kunnen we voor jou doen?”
En zo maak ik liefdevol mijn zakelijke verkering uit…

En dan ga ik rekenen. Rationeel. Ik schrijf álle risico’s op.

Wat als ik mijn huis moet verkopen?
Wat als ik geen geld meer heb voor boodschappen?
Wat als ik faal?

Maar wat nou als..?

Wat als het WÉL lukt?

Wat als ik joekelblij en succesvol word?

Wat als dit het beste besluit van mijn leven is?

En dat wat het.

Want nu? Nu help ik anderen met hun gezondheidsreis.
Ik geef mensen terug wat ik zelf vond: energie, vertrouwen en lef.
En ik werk hard aan mijn bedrijf ,omdat ik weet dat ik écht blijmakers te brengen heb.

En ik?
𝐈𝐤 𝐛𝐞𝐧 𝐛𝐥𝐢𝐣. 𝐙𝐨 𝐬𝐢𝐦𝐩𝐞𝐥 𝐢𝐬 𝐡𝐞𝐭.